Η μη ύπαρξη δομής ειδικής αγωγής και εκπαίδευσης (ΕΑΕ) στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στην Αίγινα είναι ένα πολύ σημαντικό εκπαιδευτικό κενό για το νησί. Το Υπουργείο Παιδείας έχει σοβαρότατες ευθύνες που δεν έχει προχωρήσει στην ίδρυση και λειτουργία δομής ΕΑΕ στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στην Αίγινα, παρόλο που είναι ενήμερο για την σοβαρή αυτή ανάγκη, που είναι αυξημένη λόγω της νησιωτικότητας του τόπου και του γεγονότος ότι δεν υπάρχει όμορο σχολείο. Μάλιστα, σχετικά αιτήματα έχουν υποβληθεί και από τη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (ΔΙΔΕ) Πειραιά.
Στα ειδικά σχολεία υπάρχει ξεχωριστό πρόγραμμα, κατάλληλα προσαρμοσμένο στις ιδιαίτερες ανάγκες του κάθε μαθητή, από εκπαιδευτικούς ειδικής αγωγής σε ολιγομελή τμήματα. Επιπλέον, παρέχονται και οι θεραπείες που έχουν ανάγκη οι μαθητές όπως λογοθεραπεία, εργοθεραπεία κ.λπ..
Η ΕΛΜΕ Πειραιά, ο ΣΕΠΕ ν. Αργοσαρωνικού, οι γονείς των μαθητών και άλλοι φορείς της Αίγινας διεκδικούν εδώ και χρόνια να ιδρυθεί Δομή Δευτεροβάθμιας ΕΑΕ στην Αίγινα για να καλυφθούν οι ανάγκες των μαθητών/τριών που αποφοιτούν από το Ειδικό Δημοτικό Σχολείο Αίγινας. Ήδη την τρέχουσα σχολική χρονιά ολοκληρώνει τη φοίτηση στο Δημοτικό Σχολείο ένας μαθητής ενώ και την επόμενη χρονιά ακολουθούν άλλοι δύο.
Η μη ύπαρξη και λειτουργία αυτού του απαραίτητου σχολείου ειδικής αγωγής θα αναγκάσει τους παραπάνω μαθητές είτε να φοιτήσουν στα γενικά γυμνάσια του νησιού (όσοι είναι σε θέση να το κάνουν και χωρίς, ουσιαστικά, να λαμβάνουν την διαφοροποιημένη μαθησιακή και παιδαγωγική στήριξη που χρειάζονται), είτε να μετοικήσουν εκείνοι και οι οικογένειές τους για να φοιτήσουν στα ήδη υπερπληθή ειδικά σχολεία του Πειραιά και της Αθήνας. Μετοίκηση που θα διαταράξει σοβαρά τις οικογένειές τους και τους ίδιους τους μαθητές και θα τους εξοντώσει οικονομικά, καθώς θα πρέπει να εγκαταλείψουν και τις δουλειές και τα σπίτια τους κάνοντας μια νέα αρχή μακριά από τον τόπο διαμονής τους.
Σε κάθε περίπτωση οι γονείς για ακόμη μία φορά θα αναγκαστούν να βάλουν το χέρι βαθιά στην τσέπη για να καλύψουν τις εκπαιδευτικές ανάγκες των παιδιών τους.
Για ακόμη μια φορά αποδεικνύεται πως για την πολιτική που έχει ως κριτήριο το κέρδος, η ειδική αγωγή αποτελεί τον ‘’φτωχό συγγενή’’. Η πολύχρονη αυτή καθυστέρηση, παρά τα συνεχή αιτήματα των γονιών και των εκπαιδευτικών, αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα της διαχρονικής υποβάθμισης της Ειδικής Αγωγής, αφήνοντας εκτεθειμένες οικογένειες που αναγκάζονται να αντιμετωπίζουν μόνες τους το κόστος και τις δυσκολίες που προκύπτουν. Για άλλη μια φορά φαίνεται πως χρήματα υπάρχουν μόνο για τους πολεμικούς εξοπλισμούς και τους μεγάλους μονοπωλιακούς ομίλους ενώ για την παιδεία δεν υπάρχει ούτε ευρώ.
